365 days of summer

Het is zover, we zijn weg! Ik schrijf deze post vanuit het vliegtuig dat ons naar onze eerste bestemming brengt: Japan. De kinderen zijn al aan het bekvechten, typisch. Een tafereel dat we waarschijnlijk wel vaker zullen zien tijdens deze reis.

En weet je wat? Het doet me eigenlijk glimlachen. Ik besef dat het tenslotte allemaal bij de reis hoort.

Maar voordat we in het verhaal van onze avonturen duiken, wil ik eerst de vragen beantwoorden die jullie ons al die tijd hebben gesteld.

Hoe kwamen jullie op het idee van een reis rond de wereld?

Het idee kwam tijdens een restaurantbezoek met ons twee, in juli 2023. We hebben altijd geweten dat we nog eens rond de wereld zouden gaan, en dat de ideale periode de zomer van 2024 of 2025 is, wanneer Nola nog op de basisschool zit en Matteo op de kleuterschool. Dat is een no-brainer.

Uitstelgedrag zit niet echt in mijn aard en toen we eenmaal de knoop hadden doorgehakt, hebben we het ‘rond de wereld’-project in gang gezet.

Hoe bereid je een reis rond de wereld voor? Hoe hebben jullie jullie bestemmingen gekozen?

Een reis rond de wereld voorbereiden kost tijd. Vooral als je een reis van een jaar gaat maken, met twee kinderen van 4 en 8 jaar en luchtvaartprijzen die steeds meer op een loterij lijken.

We begonnen met dromen, met de bestemmingen op te sommen die ons het meest aanspraken. We wilden echt overal onze tijd nemen. Zes weken in Japan, tweeënhalve maand in Brazilië, zeven weken in Canada… Je snapt het.

Toen wilden we een bepaalde logica in ons traject brengen, terwijl we ook regio’s ontdekken waar we nog nooit geweest waren. Dat verfijnde onze lijst drastisch.

En dan was er nog het weer. Regen in een tropisch paradijs was uitgesloten. Indonesië in december? Absoluut niet. Reizen buiten de regenseizoenen was een must.

Om nog maar te zwijgen over het financiële aspect: dat heeft ons echt hoofdpijn bezorgd. We jongleerden tussen dure bestemmingen (Japan, Canada…) en meer betaalbare landen (Vietnam, China…). Een echte koorddansoefening.

Toen de eerste lijst was opgesteld, gingen we aan de slag met de details. Routes uitstippelen, accommodatie boeken,… Kinderspel in Australië of Nieuw-Caledonië, waar er letterlijk 1 weg is. Een nachtmerrie in Japan of China, waar de keuze overweldigend is.

De eerste paar maanden boekten we onze accommodaties. Airbnb, hotels, we zochten vijf verschillende platforms af op zoek naar de beste deals. En we budgetteerden. Een jaar zonder inkomen is een ingewikkelde vergelijking. Met dank aan tourdumondiste.com voor hun ongelofelijke tool, die ons hierbij hielp. We hebben een budget opgesteld per dag en per land, en daar gaan we ons aan proberen houden.

En dan is er nog al het andere: vaccinaties, paspoorten, visa, verzekeringen, internationale en Japanse rijbewijzen, bankkaarten, het aankondigen op onze jobs en op de school van de kinderen, ons huis verhuren, enz.

Ja, we hebben veel voorbereid. Maar ik weet dat we tijdens deze reis ook veel werk zullen hebben: Nola lesgeven, op de kinderen passen, onze planning voorbereiden,…

Hoe reageerden de kinderen?

Best goed. We hebben ze het nieuws zes maanden voor vertrek verteld. Zes maanden is een eeuwigheid als je 4 en 8 jaar oud bent. We hebben het ze toen verteld omdat we met de voorbereidingen van de school moesten beginnen.

Matteo is te klein om het echt te begrijpen. Hij is gewoon blij om bij zijn zus, mama en papa te zijn.

Nola daarentegen was iets anders. We gaven haar een PowerPoint-presentatie, één foto voor elk land. Wat was haar reactie? Heel positief, maar ze kwam al snel terug met een mengeling van opwinding en angst. Weggaan, ja, maar haar vrienden achterlaten… En dan had ze vragen die zowel naïef als ontwapenend waren: “Welke cadeautjes krijg ik voor Sinterklaas?” of “We doen toch geen tempelbezoek voor mijn verjaardag, hè?

Welke rugzak moet ik inpakken, welke kleren moet ik meenemen?

We hebben 3 rugzakken mee: 1 voor Nola van 5 kg, 1 voor Suzanne en 1 voor mij, elk van 15 kg. Na het inpakken van de EHBO-kit, computer en tablets is er nog net genoeg ruimte voor het hoognodige: 1 regen/windjack, 1 trui, 1 broek, 1 paar sandalen, 1 paar sportschoenen en zomerkleding voor 1 week. Niet meer dan dat. Maar dat is de enige manier waarop we zelf onze rugzakken kunnen dragen.

Wasserettes zullen onze beste vrienden zijn. En we kopen ter plekke een paar kledingstukken, als en wanneer we ze nodig hebben.

Ben je niet bang om altijd samen te zijn?

Ja en nee. We weten dat het niet elke dag gemakkelijk zal zijn. De kinderen zullen veel druk op ons leggen. Tijdens onze vorige wereldreis hadden Suzanne en ik bijna nooit ruzie. We genoten van onze tijd samen, zonder enige beperkingen.

Met de kinderen zal het anders zijn. We zullen het soms moeilijk hebben, er zullen ups en downs zijn. Maar we zijn ons ervan bewust dat we met z’n vieren iets unieks gaan creëren.

Ik verheug me er nu al op om ze gefascineerd te zien door dingen die voor ons alledaags lijken. Dat is onbetaalbaar.

En wat met school?

Komen jullie nog wel terug?

Ja, zeker weten. Deze reis is geen vlucht, we houden van ons leven in België. Een jaar is een korte tijd in een carrière van meer dan 40 jaar.

Ik vraag me vaak af: wat zal ik me herinneren als ik 80 ben? Ik weet zeker dat deze 365 dagen vol herinneringen me altijd zullen bijblijven.

Maar na 12 maanden van hotels wisselen, onze koffers in- en uitpakken, elke dag nieuwe mensen ontmoeten, weet ik dat we moe zullen zijn van het reizen. De goede soort moe, maar toch moe.

En zo niet, dan zal onze bankrekening ons eraan herinneren dat het tijd is om naar huis te gaan 😉

Knuffel voor iedereen!

Volgend bericht: Japan.