365 days of summer

En voilà, het doek valt over onze zes weken als avonturiers in het land van de rijzende zon.

Het is dus tijd voor een laatste post over dit prachtige land, om terug te blikken op onze verrassingen en op al die vooroordelen die we als Europeanen hadden.

Maar voor we daar belanden, laat me je eerst vertellen over Tokyo, waar we zes dagen hebben doorgebracht. Zes dagen verdwaalden we in de immensiteit van deze stedelijke octopus. Wereldstad, monsterlijke stad, 13 miljoen inwoners alleen al binnen de stadsgrenzen, 42 miljoen als je Groot-Tokyo meetelt. Ja, die cijfers doen duizelen, want eigenlijk is het meer een verzameling van verschillende steden dan een samenhangend geheel!

En het meest waanzinnige? Het is de veiligste stad ter wereld. Hier hoef je niet elke drie seconden je zorgen te maken om je veiligheid: om 21 uur neem je de bus met je kinderen zonder ook maar een greintje bezorgdheid. Je ziet kinderen van Nola’s leeftijd, solo op de fiets op weg naar huis van school, relaxed! Als dat in België maar ook overal zo kon…

Tokyo is de stad waar je in een paar metrostations door 10 verschillende universa reist: van de neonlichten die je netvlies aanvallen tot de zenstraatjes waar je loopt, rustig, bijna helemaal alleen. Die voortdurende grote tegenstelling. En eerlijk gezegd, na meer dan vijf weken tempels, tuinen en prachtige schrijnen te hebben bezocht, lijken de versies in Tokyo bijna… gewoontjes😉 vergeleken met die van Kyoto, Nikko en anderen.

Want Tokyo, dat is geen postkaart om in te kaderen, het is geen plek die je absoluut moet bezoeken. Het is een sfeer, het zijn verschillende sferen. Het is de ervaring die telt.

Je begrijpt het al, we zijn helemaal ondergedompeld in de stad en hebben van alles gedaan: eendjes vangen (maar dan met echte vissen), het Vrijheidsbeeld (in de Tokyo-versie, natuurlijk), het beroemde Shibuya zebrapad oversteken – een gechoreografeerde chaos –, Hello Kitty-tentoonstelling (ja, dat hebben we gedaan), shoppen, een cursus volgen om brandweerman te worden (echt waar!), een verzoening met sake (mjam, het is eigenlijk best lekker), een uitje naar de dierentuin voor 8€ voor het hele gezin (we moeten iedereen tevreden houden), een reeks kleine restaurants ontdekt op de meest onverwachte hoeken, een rooftop dinner om onze huwelijksverjaardag te vieren, een gigantische vismarkt, en vooral, een magisch immersive art museum. Een pareltje dat ik je absoluut aanraad.

En als kers op de taart: de klim naar de top van de toren die Tokyo domineert (de Skytree). 630 meter hoog met een uitkijkplatform op 450 meter hoogte. Ik heb zelden zo’n gevoel gehad, het is duizelingwekkend. Je ziet de stad zich over tientallen kilometers uitstrekken. Je voelt je ongelooflijk klein. En bovenaan, de onvermijdelijke Pokémon-expo – een lokale touch, gewoon om ons eraan te herinneren waar we zijn. Nola & Matteo? Ze waren in de zevende hemel.

Maar om Tokyo echt te beleven, moet je stappen zetten, véél stappen: tussen de 15.000 en 20.000 per dag, wij met Matteo op kop met zijn onvermoeibare kleine beentjes. Hij, die vroeger klaagde als hij 300 meter moest lopen, loopt nu 10 kilometer en eindigt de dag zelfs sprintend. Hij heeft ons mooi voor de gek gehouden, die kleine boef! Maar het is de enige manier om deze stad te ontdekken: te voet, door de wijken één voor één te verkennen.

We hielden van Tokyo om zijn stedelijke schizofrenie, die constante tegenstelling tussen lawaai en stilte, ook al is het soms, laten we eerlijk zijn, net een beetje te veel.

En nu, het moment van de waarheid… tromgeroffel… zijn de clichés die we als Europeanen over Japan hebben gerechtvaardigd? Spoiler: niet altijd 😉. Want ja, zelfs na vier jaar werken voor het Japanse merk Toyota, wachtten er nog steeds verrassingen op ons…

Waar of niet waar?

• Japan is overbevolkt: Eerder waar. Met 325 inwoners per vierkante kilometer is het inderdaad druk. Een treffend voorbeeld: onze “plattelandsherberg”, dixit de eigenares. Ja, het ligt op het platteland, maar toch op 15 minuten van een stad met 500.000 inwoners. Maar dankzij de zen-houding van de Japanners voelt het nooit echt benauwend aan.

• Japanners zijn afstandelijk: Oppervlakkig waar, maar als je dieper graaft… onwaar. Ze respecteren gewoon de ander zo veel dat ze je niet willen storen. Een beleefdheid die in hun DNA zit. En uiteindelijk blijken ze gewoon ontzettend lief. Dat maakt het als toerist zo gemakkelijk!
• Japan is super georganiseerd: Japan is de belichaming van millimeterprecisie, zelfs in Tokyo. Hier heeft alles zijn plek: sigarettenpeuken hebben aangewezen plaatsen en het openbaar vervoer is een les in stiptheid. De treinen komen op de seconde nauwkeurig aan. Als je te laat bent, zie je ze gewoon voorbijrijden… zonder jou. Maar die precisie heeft ook een keerzijde: een zekere starheid. Als een restaurant “last order” om 19 uur aankondigt en je komt om 19.04 uur… Vergeet het. Dat is ons meerdere keren overkomen. Tijd is tijd, zelfs voor ramen.
• Japan is duur, zelfs heel duur: eerder onwaar… of bijna. Goedkoper dan bij ons, in ieder geval voor toeristen, hoewel Tokyo de op één na duurste stad ter wereld is voor vastgoed! Met een eetbudget van 80 euro per dag en 125 euro per nacht voor het hele gezin hadden we niet al te veel problemen. Dank aan de zwakke yen voor dit fijne cadeau.
• Autorijden in Japan is ingewikkeld: Onzin! Vergeet wat de reisblogs zeggen. We hebben 25 dagen rondgereden en behalve het links rijden dat wat mentale gymnastiek vereist, is het een van de eenvoudigste landen om in te rijden. Voorbeeldige hoffelijkheid, veiligheid voorop… De Japanner is zen, zelfs achter het stuur.

En dan waren er nog andere dingen waarvan we absoluut geen idee hadden en die ons enorm verrasten:

• Tatoeages worden erg scheef bekeken: Een erfenis van de yakuza (de leden van de Japanse maffia waren de enigen die tatoeages hadden): tatoeages blijven nog steeds taboe op veel plekken, zoals de onsen (openbare baden). De dingen veranderen langzaam, maar het blijft toch een bron van achterdocht. We moesten dus onze tatoeages verbergen.
• De Japanners zijn geobsedeerd door hun netheid: alle Japanners ruimen hun tafel in het restaurant op voordat ze vertrekken, geen papier op de grond (en toch bestaat er geen openbare vuilnisbak) en ze wassen zich heel regelmatig. Het shintoïsme en het boeddhisme, met hun zuiveringsrituelen, spelen een sleutelrol in deze obsessie voor netheid.

• Maar waar zijn de mensen met overgewicht in Japan: de Japanse voeding, op basis van rijst en vis, is zo gezond dat het weinig ruimte laat voor obesitas. De Japanners zijn echt fit, wat resulteert in een lager percentage obesitas in de bevolking dan in Europa of, natuurlijk, in de VS.
• Totale afwezigheid van graffiti en vernietigde openbare ruimtes: graffiti lijkt deze hoek van de wereld te hebben vergeten. De openbare ruimtes zijn intact, met een merkbaar respect in elke hoek.