365 days of summer

Een burgeroorlog in Nieuw-Caledonië en het faillissement van de nationale luchtvaartmaatschappij in Vanuatu gooiden onze plannen volledig overhoop. Uiteindelijk bleek dit plan C een geluk bij een ongeluk: enkele dagen later werd Vanuatu getroffen door een zware aardbeving. Soms heeft het lot zo zijn eigen redenen…

En laten we eerlijk zijn, deze eilanden hebben ons hart volledig veroverd—niet alleen door hun adembenemende schoonheid, maar ook door de warmte van de Fijianen, hun aanstekelijke glimlach en de ongelooflijke rijkdom van hun cultuur.

We verbleven er 18 dagen, verdeeld over twee totaal verschillende ervaringen: een week op een paradijselijk eiland om uit te rusten en 10 dagen om het hoofdeiland volledig rond te reizen in vier etappes, zodat we het dagelijkse leven van de Fijianen konden ontdekken.

Daarom heb ik besloten om Fiji aan jullie te vertellen in 11 punten. 11 dingen die me hebben verrast, aan het lachen hebben gemaakt, of gewoonweg met open mond hebben achtergelaten. Hopelijk laten ze jullie Fiji beleven door onze ogen.

1. Laten we bij het begin beginnen: maar waar liggen de Fiji-eilanden eigenlijk?

Iedereen heeft al eens van Fiji gehoord, maar weinigen weten precies waar het ligt.

Het is zo afgelegen dat je zou denken dat het speciaal daar geplaatst is om aan de rest van de wereld te ontsnappen. Spoiler alert: 175 jaar geleden slaagden de Engelsen er toch in om hier voet aan wal te zetten, maar dat verhaal komt later…

Maar wat echt opvalt, is dat 85% van de bevolking op slechts twee eilanden woont: Viti Levu, het grootste eiland (met toch wel 10.000 km² en 70% van de inwoners), waar ook de hoofdstad Suva ligt, en Vanua Levu, waar nog eens 15% van de bevolking woont

Je rekent goed… dat betekent dat de overige 328 eilanden enkel een handvol dorpen herbergen of volledig onbewoond blijven.

2. Het ultieme cliché: paradijselijke stranden!

Laten we eerlijk zijn, Fiji is dé postkaartbestemming bij uitstek. Witte zandstranden, kokospalmen die zachtjes wiegen in de wind, turquoise lagunes…

Ja, dát is waarom mensen hierheen komen.

Tenminste, dat is wat de reisbureaus beweren. Maar laat me je iets vertellen:

Voor één keer liegen ze niet!

Want het is niet zomaar mooi, het is ronduit surrealistisch. Zodra je voeten dat zachte zand raken of je in het warme water dobbert tussen kleurrijke vissen, besef je het: dit is pure gelukzaligheid. Dit is zo’n plek waar Instagram-filters volkomen overbodig zijn.

En met meer dan 5.000 km kustlijn is er ruimte genoeg om je eigen stukje paradijs te vinden.

3. Alle Fijianen spreken Engels

Wanneer je in Fiji aankomt, valt meteen iets op: iedereen spreekt perfect Engels. Toch hoor je de locals onderling vooral Fijiaans of Hindi praten, de twee andere hoofdtalen van het land. Maar op school regeert het Engels, dankzij (of door) de Britse koloniale erfenis.

Want ja, de Britten slaagden erin om dit verloren paradijs op 17.000 km van Engeland te koloniseren. Alleen al bij die gedachte begint je hoofd toch te duizelen? Stel je voor: in 1850 duurde de zeereis maandenlang voor je deze eilanden bereikte. En toch deden ze het.

Ach ja, de arme Britten hadden toen “slechts” Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, India, Singapore en Jamaica in hun koloniale collectie. Waarom dan niet nog een extra regel op hun cv zetten?

Wat opvalt, is dat Fiji niet door bloederige veldslagen in Britse handen viel. De overdracht van Fiji aan de Britse kroon in 1874 speelde zich af tegen de achtergrond van een politieke crisis en een gigantische schuldenberg. Koning Cakobau, die werd achtervolgd door Europese schuldeisers en niet kon terugbetalen, ruilde zijn eilanden in voor wat financiële rust. Niet echt een vaderlandslievende zet van de koning…

Bijna een eeuw lang transformeerden de Britten de archipel en brachten ze duizenden Indiase arbeiders over om suikerrietplantages te runnen. Vandaag maakt de Indiase gemeenschap ongeveer 35% van de Fidjiaanse bevolking uit. Ondertussen bestuurden de Britten de eilanden, terwijl ze de lokale stamhoofden hun tradities en manier van leven lieten behouden.

4. En hoe zit het vandaag? Een land op zoek naar evenwicht

Hoewel de archipel een droombestemming lijkt, draagt Fiji nog steeds de sporen van zijn turbulente geschiedenis. Sinds de onafhankelijkheid in 1970 worstelt het land met diepe verdeeldheid tussen twee grote gemeenschappen: de iTaukei, de oorspronkelijke Fijianen, en de Indo-Fijianen, afstammelingen van de Indiase contractarbeiders die door de Britten werden gebracht. Dit samenleven is niet altijd vanzelfsprekend geweest. De iTaukei verdedigen fel hun land en tradities, terwijl de Indo-Fijianen strijden voor een gelijke plaats in de maatschappij.

Fiji heeft sinds 1987 meerdere staatsgrepen gekend, in 2000 en opnieuw in 2006, wat de aanhoudende spanningen illustreert. Sindsdien is er een voortdurende inspanning om de natie te verenigen onder één identiteit: die van ‘Fijiaan’, zonder onderscheid in afkomst. Toch blijft het evenwicht tussen traditie en moderniteit, tussen de twee gemeenschappen, een complexe uitdaging.

Ondanks deze spanningen biedt Fiji een fascinerend voorbeeld van veerkracht en co-existentie. Een gemeenschappelijke basis vinden tussen bevolkingsgroepen met verschillende achtergronden en culturen is geen eenvoudige opgave. En toch bewijst Fiji dat samenleven zonder geweld mogelijk is, door compromissen te sluiten en de dialoog open te houden.

Want uiteindelijk is diversiteit de ware kracht van een volk, en ligt daarin de echte rijkdom van een natie. Maar vandaag de dag vergeten we dat vaak, omdat we ons alleen nog focussen op de verschillen.

5. De andere kant van Fiji: ongerepte natuur

Wanneer men aan Fiji denkt, roept dat meteen beelden op van witte stranden en ultieme ontspanning. Maar er is nog een andere, minstens even indrukwekkende kant van de archipel: de weelderige en wilde natuur.

Fiji is een paradijs voor natuurliefhebbers. Zodra je de stranden achter je laat, word je ondergedompeld in een wereld van dichtbegroeide jungle en ruige bergen. Ongeveer 60% van het landoppervlak bestaat uit tropisch regenwoud, en 75% is bergachtig. Deze natuurlijke ‘spons’ vangt de vochtigheid van de oceaan op en voedt zo de uitbundige vegetatie.

Dit was bijzonder zichtbaar tijdens onze tocht over Viti Levu, het grootste eiland van de archipel. De wegen langs de kust zijn adembenemend, met aan de ene kant de azuurblauwe zee en aan de andere kant een eindeloos groen berglandschap. En zodra je het binnenland intrekt, bevind je je midden in een tropische wereld die bijna onaangetast lijkt.

6. De Fijiaanse glimlach: een levende postkaart

En dat is nog niet alles. De Fijianen hebben die ongelooflijke gewoonte om op elk moment te zingen, te dansen en een instrument te bespelen. Ik weet niet hoe vaak we verrast werden door iemand die gewoon rustig naast ons begon te zingen – en het beste van alles is dat ze echt goed zingen. In een klein dorpje met 200 inwoners stuitten we op een koor van 30 of 40 zangers, het was volkomen surrealistisch. En zelfs om 21 uur, in een bar/restaurant in een grote stad, was de helft van de Fijianen al aan het dansen! Wat een aanstekelijke sfeer.

In mijn wereldwijd erkende rangschikking van de warmste mensen staan de Fijianen op de 1e of 2e plaats, in een spannende strijd met de mensen uit Birma!

7. De postkaartlandschappen… en de realiteit achter de beelden

Er is nog iets dat opvalt naast de witte zandstranden en turquoise lagunes: Fiji staat voor belangrijke economische uitdagingen. Ongeveer 30% van de bevolking leeft onder de armoedegrens, en in afgelegen dorpen is toegang tot drinkwater of elektriciteit beperkt. Orkanen, zoals Winston in 2016, verergeren de kwetsbaarheid van veel gezinnen en laten zichtbare sporen na in de infrastructuur en de levenswijze.

Toch is het niet het materiële welzijn dat de meeste indruk maakt, maar een meer ongrijpbare rijkdom: hun geluk.

Ja, het lijkt cliché… maar het is ook een realiteit die door veel expats en reizigers gedeeld wordt. In gesprekken met Fijianen en buitenlanders die daar wonen, hoorde ik vaak hetzelfde antwoord: hun geluk komt van een eenvoudige levensfilosofie, gericht op delen, gemeenschap en een diepe band met de natuur. En dit komt terug in wereldwijde studies over geluk (zoals die van Gallup).

‘s Avonds komt iedereen samen om te praten, te zingen of muziek te maken, en het is vaak in deze momenten dat je begrijpt wat ze de “Bula spirit” noemen. Een mengeling van vreugde, gezelligheid en dankbaarheid die hun cultuur lijkt te doordrenken.

Het is deze filosofie, zelfs nog veel meer dan de postkaartlandschappen, die deze plek echt uniek maakt.

8. De Kava ceremonie

Laten we beginnen met het belangrijkste: Kava heeft absoluut niets te maken met cava (helaas!). Het is ook een drank, maar daar stoppen de gelijkenissen. Kava is een infusie die wordt bereid uit de wortels van een lokale peperplant, fijngemalen en gemengd met water. Het wordt bereid in die enorme kom die je op de foto’s ziet. En om eerlijk te zijn, begrijpen we nog steeds niet hoe ze het hun nationale drank hebben kunnen maken.

Waarom zou je het er dan over hebben, vraag je je misschien af? Wel, omdat Kava een echte traditie is op Fiji. In 18 dagen op het eiland hebben we het waarschijnlijk 6 of 7 keer gedronken, omdat het zo’n integraal onderdeel is van de Fijiaanse gastvrijheid. Wanneer je in een dorp aankomt, is het een verplicht ritueel. Het is een teken van respect en acceptatie, een symbool van warme verwelkoming.

De ceremonie die gepaard gaat met het drinken van Kava volgt een strikt ritueel, gedicteerd door “bula” (de beroemde Fijiaanse “hallo”) en handgeklap. Het geheel creëert een gezellige en plechtige sfeer waarin iedereen zich gerespecteerd en welkom voelt. En ik kan je verzekeren dat deze ceremonie in geen geval een simpele toeristenattractie is: het maakt deel uit van het dagelijks leven van alle Fijianen, die het zonder uitzondering allemaal beoefenen.

9. Nola vierde haar 9e verjaardag

Nola’s verjaardag is iets waar ze zich zorgen over maakte voor vertrek. Vragen zoals: “Waar zullen we zijn?” of “Zal ik een cadeau krijgen op mijn verjaardag?” gingen door haar hoofd.

Hoewel ze super enthousiast was over de reis, hing deze angst rond haar verjaardagsfeest altijd een beetje op de achtergrond. Ik kan je zeggen dat ze niet teleurgesteld was. Op het programma:

• Ontbijt met lokale zangeressen en natuurlijk een taart.

• Boottocht door het centrum van het eiland, met een bezoek aan een dorp, watervallen en tubing op de rivieren

• Diner in een Italiaans restaurant in Suva, de hoofdstad.

• Zipline parcours in het bos, een cadeautje van haar meter

En zo zijn wij nu dus ouders van een meisje van 9 jaar. Gelukkige verjaardag, lieve schat! We zijn zo trots op jou en alles wat je bent. We houden heel veel van je en zijn blij dat we deze ongelooflijke momenten met jou kunnen delen.

10. Toen de Fijianen mensenvlees aten

Er was een tijd dat sommige Fijiaanse stammen kannibalisme praktiseerden. Niet zomaar om een hongertje te stillen, maar om spirituele en oorlogsredenen. Het verslaan van een vijand en een deel van hem opeten betekende dat je zijn kracht, moed of zelfs zijn ziel zou absorberen. Overwinningsrituelen waren ook een manier om de tegenstander te bespotten… tot het uiterste, letterlijk.

Nu, eerlijk gezegd, niet alle Fijianen waren aanhangers van kannibalisme, en het was niet hun dagelijkse bezigheid. Het waren eerder praktijken die gereserveerd waren voor heel specifieke gelegenheden, met liederen en rituelen.

In de 19e eeuw kwamen de christelijke missionarissen aan met hun Bijbel en hun “het is slecht om je medemens te eten”. Ze overtuigden de stamhoofden om deze praktijken op te geven in ruil voor religie en commerciële opportuniteiten. Vervolgens bracht de Britse kolonisatie een definitief einde aan dit hoofdstuk met wetten die elke vorm van kannibalisme verboden. De laatste geregistreerde zaak dateert van 1870.

11. Onder water, 10.000 km² aan koraalriffen

Geen tekening nodig: duiken of snorkelen is een must tijdens een reis naar Fiji. Met 80% van de archipel onder water, kun je wel zeggen dat de echte magie van Fiji zich onder water bevindt, vrienden. En goed nieuws: je hoeft geen ervaren duiker te zijn om ervan te genieten!

Voor ons hotel, op een klein onbewoond eiland, lag 1 kilometer koraalrif dat bereikbaar was op slechts 50 cm diepte. Elke dag maakten we dus een kleine snorkeltocht… zelfs Matteo kon deelnemen en genoot volop.

En wat mij betreft, het was al een eeuwigheid geleden dat ik een duikfles had aangedaan. Maar zoals ze zeggen, het is als fietsen: je vergeet het niet. En vanaf de eerste duik herontdekte ik dat unieke gevoel om in een andere wereld te duiken. Daar, omringd door scholen glinsterende vissen en koraaltuinen, besefte ik hoezeer ik dit gemist had. Onder water lijkt de tijd stil te staan, en elke duik is een les in nederigheid tegenover de schoonheid en de kwetsbaarheid van de natuur.

Jullie hebben het vast begrepen, ons verblijf op Fiji heeft ons betoverd, maar om heel andere redenen dan diegene die men meestal zou verwachten.

En voor degenen die zich afvragen: “Fiji voor mijn volgende vakantie”, onthoud dat dit een tijdsverschil van 11 uur en drie vluchten betekent… dus vergeet die snelle vakantie van twee weken maar.

Onze #365daysofsummer trip blijft ongelooflijk, soms vermoeiend, maar eerlijk gezegd, hoe verder we in deze reis komen, hoe meer we het besef krijgen van het geluk dat we hebben om te doen wat we graag doen… en dit te doen als gezin.

We hopen dat jullie deze post leuk vonden. We geven jullie een dikke knuffel en tot de volgende etappe in Vietnam!